Friday, March 6, 2015

video

I dag har eg vore på tur. Til Breidalsheia. Der var det veldig fint. Eg gjekk og tenkte for meg sjølv, fekk ro, og såg på naturen. Det skal jammen bli fint når det tørkar her, og snoen er borte. 

Eg tenker meg til Raudbergnuten når det blir vår. Hadde vore gøy å reise fleire også. Skikkeleg fin utsikt der oppe. 

Eg traff postmann Terje på veg opp. Han hadde bøker til meg. Så traff eg ein triveleg kar som bur der oppe, Magne. Han sa at det berre var å køyre opp til parkeringa, bommen blir ikkje stengt før våren. 

Elles var det mykje eg kunne ha skrive her, men eg skal ikkje det nett no. For dei som bur i nærleiken kan eg nemne at det er fellesmøte denne helga, på Fredheim, kl. 19. Fre, Laur og Sun. 

Men det er gøy å leggje ut filmar. Eg må berre passe på at dei er under 1 min, så bloggen taklar dei. Så kanskje det kjem fleire filmar her etter kvart. Er også sunt for meg å by på meg sjølv, sjå meg sjølv på film etc. 

Matter of fact, dersom blogg-lesarar vil ha meir filmar, så trykk "like". Eg kjem kanskje til å leggje det ut uansett, men er jo artig å sjå om folk også VIL det. 


Tuesday, March 3, 2015




Sunday, March 1, 2015



I kveld var eg innom på Fredheim. Der song koret. Det var veldig fine songar. Dei song om Gud, lovprisningssongar. Det var god klang i koret. Etterpå var det stelt til kjempegod kveldsmat og kaker og brus (eg fekk med meg eit rundstykke før eg måtte gå). Så var eg på Taizegudsteneste i Kviteseid kyrkje, og der song koret også fint, ein ganske annan stil. Eilev heldt ein andakt om kvinna som gret ved Jesu føter, og var sårbar.




(Stygt språk her, men fytti, for ein artig film. Og sidan eg er interessert i andlet, ta ein titt på andletet til hans tekniske sjefen, dvs. når den sprenger).

Saturday, February 28, 2015

Veslehøtt spelar

Vi har band, Thomas, Roger og eg. Det er god stemning. Hjelper meg å få hovudet ut av bøkene og teologien og jobben. Takk til Gud for musikken og bandet og vener. Vi tek oss sjølv lite seriøst, så det er god stemning. Vi tenkte fyrst på å kalle bandet vårt Kviteseid Omsorgssenter. Det var det forslaget som slo an mest og fekk oss til å le mest. Men on second thought så skifta vi til det lokale "Veslehøtt." Snart skal vi også ha banduniform, med logo. Harry og gøy. Her er nokre songar. Vi tek opp når vi øvar, så dette er "undervegs-stoff". Vi har berre hatt 3-4 øvingar så langt.

video


video


video










Bilderesultat for paul washer

Paul Washer er ein helt for mange unge evangelikale. Også her i Noreg. Han er ein ærleg og velmeinande kar. Han er Souhern Baptist. Og det ser ut til at han alltid er trist. Eg forstår kvifor. Eg trur det er teologien som gjer det. Han held seg med vanskeleg teologi som gjer mennesket trist. Men han trur at han må ha den teologien, at det er Guds vilje. Slik trudde eg også før. Eg trur ikkje lenger at det er Guds vilje. Kva er teologi som gjer mennesket glad? Det er det viktig å finne ut. Hughes SJ skriv at glede er eit teikn på Guds nærvere. Det er litt billeg å seie det slik, kanskje. But I'm good with that. Det er viktig at teologi er medviten på å byggje opp menneske, meiner eg. At ein er medviten om kva som er godt og sunt i tilveret.


Til Marie:

Friday, February 27, 2015

video

Denne songen brukar Exodus-tematikk for å skildre det kristne håpet. Som Moses, står songaren ved Jordan og ser inn mot det heilage landet, som fløymer av mjølk og honning. I GT, særleg Jesaja, vert denne tematikken bruka for å skildre attopprettinga Israel, fornyinga av landet og verda, harmonien i naturen etc. Faktisk finn vi denne tematikken allereie i land-teologien i Moselova. Målet der er ein slags harmoni mellom alle sider av livet. Jesus tek opp Exodus-tematikken, og det gjer Paulus også. Her er skrive mange bøker, og eg kunne ha nemnt mange av dei. Men det held med Sylvia Keesmats bok om Exodus-typologi i Gal og Rom. Så er spørsmålet korleis ein skal tolke denne metaforikken reint ontologisk. Det er håpsbilete, håpstektstar. 

Wednesday, February 25, 2015

I dag spela eg volleyball. Det var gøy. Veldig gøy. Eg har vondt i ryggen, trur eg fekk brist i eit ribbein då eg datt på isen for nokre veker sidan. Men det går over. Det var gøy. Eg har ikkje spela volleyball på årevis. Det var gøy. Det gjekk bra. Og så har fått meir sjølvtillit som vaksen. Eg forstår at dersom eg gjer noko feil, så må eg prøve å skjøne kva eg gjorde feil, og så gjere det betre. Læring går fortare no. Det var hyggelege folk med. Og no bryr eg meg ikkje så mykje når eg gjer feil. Eg tenker heller: "Søren heller, eg skal jammen klare det neste gong." Eg er utruleg var på når andre seier sånn "Åh, det var dårleg av meg! Åh, sorry!" etc. når dei gjer ein feil. Dvs. eg merkar det veldig, og eg tenker: "Det der er ikkje hensiktsmessig, ass."


Kjetil trudde ikkje på at eg hadde krasja før han fekk sjå bilete. Her er biletet. Men bilen funkar, ingen problem. Mekanikaren, ein triveleg fyr i Vrådal (Sv T Bonde) sa at han kunne lappe den saman med skruar og sånn. "Det blir billegare enn å kjøpe ein bruka støytfangar og setje på." Eg sa: "Ja, det er bra. Men vil ikkje bilen få mindre verdi dersom eg skal selje han vidare, når han har synlege skadar?" Han: "Eh, jo, men no er vel ikkje bilen din verdt så mykje uansett." Godt folk er ærlege. Men bilen er dugeleg, den.

Teologi er eit einaste stort eventyr, på ein måte. I dag snakka eg med nokon som hadde gått eit stykke. Nokre som hadde vakse opp i veldig tydelege kristne samanhengar, på ulikt vis. Båe hadde vore stridlyndte, så å seie, og teke noko avstand, men likevel halde fast på trua. Eg forstår dei veldig godt. Ting er komplekse. Det trengst mykje visdom for teologi og kristendom i vår tid. Eg ser for øvrig Krekar har vore på TV att. Den som har studert teologi og religion, kan "demytologisere" den islamske ekstremismen utan å bli så opprørt. Ein kan seie: "Ja, det er sterke greier du kjem med [faktisk oppfordringar til drap!], men det er sjølvsagt ikkje mogleg å halde oppe den livssynsmodellen i ljos av moderne historieforskning og moderne naturvitskap. Det kan eg også vise, om du berre vil gje meg noko tid." Å avvise islam som sådan, er ei meir vanskeleg, og sikkert umogleg, oppgåve. Og kvifor skulle ein eigentleg ynskje det? Det går jo an å reformere islam i andre retningar, meir pluralistiske, meir "runde," mindre bastante etc. Også måtar som gjer at islam kan sjåast som ei slags "imperfect revelation" som også peikar mot ein større fylde av sanning.



Så nokre ord om mødre. Eg har ei veldig god mor (ja, det har eg). Andre er ikkje like heldige. Eg tenker på John Lennon. Då han var eldre, og ferdig med beatles, var det time to pay the dues, med omsyn til foreldra. Dvs. han måtte bearbeide ting, med mora som han hadde lengta så etter. Eg stussa på det. Han var jo skikkeleg vaksen, sleit han med dette enno? Men det gjorde han. Ho forlot han som barn, og vart drepen i ei ulukke då John var 17. De kan lytte til denne: ("Mama, don't go! Daddy, come home!")




Han er vaksen, og lengtar etter foreldra sine, og særleg mor si, då. Eg hadde stussa på dette før, med Bono i U2. Mor hans døydde då Bono var 14, og han stod igjen med ein vanskeleg far. Dette går igjen i song etter song i U2s katalog, og den siste plata deira tek det jamvel opp med full styrke. ("Mother, am I still your son...? You know I've waited for so long to hear you say so...") ("How to dismantle..." handlar også om faren hans sin død).





Eg skreiv særoppgåve om The Wall då eg var på ungdomsskulen. Den skreiv Waters då han var godt vaksen. Og surprise, den handlar mykje om foreldra hans. ("Daddy, what else did you leave for me...?") Far hans døydde under krigen. Seinare gav Waters ut ei soloplate. "I wish when I was younger my old man had not been gone."





Eg tenker på det fordi ein av mine favorittmusikarar, Sufjan S, kjem med ny plate snart. Som...handlar om mor hans. Ho var alkoholisert og deprimert og fråverande i barndomen hans. No er han 39. Men han skriv ei plate om mor si, som nyleg døydde. Denne songen er frå ei tidlegare plate:
("Once when we moved away She came to Romulus for a day Her Chevrolet broke down We prayed it never be fixed or be found.")



Her er eit utdrag frå eit nyleg intervju med Sufjan (HER Intervjuet er VERKELEG interessant. Sufjan er ein helt for meg). Eg visste for øvrig ikkje at Sufjan hadde gjeve ut ei plate med bandet Sisyphus i fjor.

Her death was so devastating to me because of the vacancy within me. I was trying to gather as much as I could of her, in my mind, my memory, my recollections, but I have nothing. It felt unsolvable. There is definitely a deep regret and grief and anger. I went through all the stages of bereavement. But I say make amends while you can: Take every opportunity to reconcile with those you love or those who've hurt you. It was in our best interest for our mother to abandon us. God bless her for doing that and knowing what she wasn't capable of.


Og så blir ting noko meir alvorlege her.


In lieu of her death, I felt a desire to be with her, so I felt like abusing drugs and alcohol and fucking around a lot and becoming reckless and hazardous was my way of being intimate with her. But I quickly learned that you don't have to be incarcerated by suffering, and that, in spite of the dysfunctional nature of your family, you are an individual in full possession of your life. I came to realize that I wasn't possessed by her, or incarcerated by her mental illness. We blame our parents for a lot of shit, for better and for worse, but it's symbiotic. Parenthood is a profound sacrifice.

Dette er tematikken i Age of Adz, og "Take me", frå Sisyphus. Så, vel. I dette er ikkje nett Sufjan eit førebilete. Men han skildrar likevel ting på ærlege og tankevekkande måtar.




Tuesday, February 24, 2015



Sidan sist har eg krasja med bil. Eg skulle ta ein brekksladd med bilen heime, og gav på litt. Det var eit lag med sno. Som i Kviteseid, omtrent. Men der hadde isen under snoen blitt sørpete og ikkje så glatt. Men det var annleis i Vrådal. Viste det seg. Der var isen hard og blank under isen. Så eg byrja å svinge, men det svinga nesten ingen ting. Eg trakka på bremsene, men det bremsa ingenting. Så vi glei imot låven. "Oioioioi!" ... og KRASJ inn i låven. Låvedøra fekk nokre knuste plankar og bjelkar og støytfangaren på bilen min vart småknust.

Eg fekk summa meg litt, og så sa eg unnskuld til pappa, men han tok det med fatning. Joakim tykte det var litt morosamt, og det var det jo. Edmund tykte også det var litt artig. Då pappa fekk sett an skadene, sa han også noko viktig. At dette for så vidt var eit teikn på at eg no ikkje var så mykje "nice guy" meir. Det var jo ikkje meininga å krasje verken bil eller låve. Men samstundes var det ein konsekvens av at eg ville ta ein brekksladd (slik eg vanlegvis plar gjere på Heia når det er litt sno der, det siste året). Og det er som ein slags metafor på å pushe grenser noko meir, og av og til går det litt over, men då må ein berre gjere opp, og lære av det. Det treng faktisk ikkje eigentleg bety at ein har gjort noko gale, for det å alltid "safe" er ikkje alltid rett heller.

I dag var eg på verkstad. Støytfangaren skal bli skrudd litt og lappa litt på, og så får eg bestilt ei bruka blinklys-lykt. Så det var ikkje så ille. Det blir nokre tusen, kanskje. Men det er i slike stunder det er godt å ha ein litt gamal bil, der nokre sprekkar og skraper ikkje gjer så mykje, så lenge alt fungerer som det skal. Hadde dette vore ein kliss ny bil, hadde det vel vorte 30000 ut eller noko. Låvedøra var også fiksbar, viste det seg, eg må gjere litt arbeid med å setje på nokre nye plankar.



- Yeahyeah. Elles tenker eg ein del på Gud. At Gud på sett og vis er nødvendig for å "halde ting saman" i røyndomen. At ikkje alt blir fragmentert. Og eg tenker på at kyrkjerom og kapell er verkeleg nødvendige for å kunne søke Gud. Det har eg ikkje innsett så mykje før no, når eg er i Kviteseid også i friperiodar. Før har eg vore i Oslo, og der kan eg gå i St Olav, eller eg har vore på retreat, der det er kapell og tidebøner. Det skulle vore tidebøner i kyrkjene her, ser eg no.



video

Det er berre eit eksperiment. Å prøve å leggje ut ein song der eg syng vanleg. På bloggen. Og sjå kva som skjer.




"Clubs. Everything else is shit." On a more positive note: Eg likar godt denne songen, for han er ærleg, og sårbar. Og fengande. Bodskapen er ikkje: "Gjer som meg", men meir "eg veit det ikkje er bra, men kva skal ein eigentleg gjere?" Ein veldig interessant video er det, for han reflekterer vestleg kultur godt. Og Tove Lo har sjølv vore addict og alkoholiker. Ho vart sober, men i denne videoen bad regissøren henne om å drikke seg full, for autensitet. Eg veit ikkje kor lurt det var, for å seie det slik, men videoen blir verkeleg interessant av det. Særleg andletsuttrykka. Så, eg likar den. 

Sunday, February 22, 2015

video

Saturday, February 21, 2015

Englar fell frå himmelen. Der oppe. (Trur eg, skjønt dataa er ikkje clear-cut her). Dei gjorde opprør mot Gud. Nokre av dei kan vi sjå som stjerner på himmelen. Men Gud bandt mange av dei med lenker, som straff. Til å vere under jorda. Der nede, i dødsriket. Der ventar dei til den siste domen. Men åndene deira rømte frå kroppane - opp til oss, til jorda. Under himmelen, over underverda. Her gjer dei skade. Dei gjer at folk får vonde lyster og freistingar. Dei gjer at folk blir sjuke, eller får kroppsproblem. Dei gjer at folk blir galne. Dei gjer at det blir strid. Demonane har "ansvar" for visse nasjonar og område. Dei flyg rundt, fysisk, i rommet. Men dei høyrer særleg til i ørkenen, i den ville og farlege audemarka, saman med villdyr. Demonane utgjer ein hær. Med "ranks", og mektige demonar er i strid med mektige englar. Dei er også i strid om menneske. Men demonane er livredde for Guds makt. Då Jesus vandra på jorda, markerte hans strid med demonane ein endeleg kamp før Guds rike skulle kome. Jesus fekk ein visjon. Han såg satan falle frå himmelen som eit lyn.





Kinda boggles your mind, don it.


Og. Eg tenker på at ork'ane i LOTR er interessante, mytologiske parallellar til dette her. Det interessante er kva vi i dag tenker om vondskap, åndsmakter o. l. i ljos av NT-mytologien. For øvrig også interessant at Bultmanns tematikk viser seg å vere langt meir relevant enn eg før hadde trudd. Men dette er det ei god stund sidan eg forstod. Mykje evangelikal avvisning av Bultmann er altfor rask og lettvinn. Men kanskje det er rett at Bultmanns forståing av "den moderne røyndomsforståinga" også er altfor lettvinn. Og det betyr at det trengst ein slags moderne remytologisering, ein slags second naïvete. Eg tenkte på det her om dagen. Ei ung dame demonstrerte mot 50 shades, og ho var feminist og smart og pen. Så ho vart intervjua i aviser. Ho var sterkt human-etiker. Samstundes var ho sterkt fan av LOTR. Eg tenkte på det. Korleis går det i hop? Går det i hop? Vel, uansett, det er nok ortodoks og katolsk teologi som har dei djupaste ressursane for ei slags remytologisering, slik Christian Smith peikar på. Men human-etikk kan jo vere ganske fleksibelt, og det kan også katolsk teologi. Så ting er ikkje clear-cut her. Plenty av rom for dialog, revisjonar, utforskingar, utviklingar, på alle sider.














Vi laga bål i går. Av ugras og sånn, som vi rydda. Det var gøy. Eg tenkte på orda frå Johs og Jesus: Kvar grein som ikkje ber frukt, vert hogd av og kasta på bålet. Ein interessant tanke er det. Å reflektere over.